گیلانغرب
بلکه مرگ ملتی است که

گدایی را قناعت
بی عرضگی را صبر
و با تبسمی بر لب این حماقت را حکمت خداوند می نامند
وه داوله یل بیوش له زووانی من
یه یروژ کاله و بو جور جوانی من
قلاگان زانن داول دارزیه ی
وینه ی سونزه وشک تاوسان سزیه ی
له بریجه ی خوه ر تانکیش بو گیانی
و پاوه و مرید و که سی نیه زانی
له من ریقه ی ره ق سقانی مینی
له داول چوو وشک بی گیانی مینی
سه عید عبادتیان
به خال هندویش بخشم سمرقند و بخارا را
وتم پیی: كوی به دل تویه؟ به عیشوه پی كه نی و و فرموی
كنار آب ركن آباد و گلگشت مصلی را
سه رو و زوولف و برو چاو و خه ت و خال و له بی له علت
چنان بردند صبر از دل كه تركان خوان یغما را
نه ته نیا من له ره مزی تاقی میحرابی بی بروت ناگه م
كه كس نگشود و نگشاید به حكمت این معما را
سه لاوم كرد له یاری خوم وتی، هه ی ناعه له یك ئه بله
جواب تلخ می زیبد بل لعل شكرخارا
كه حوسنی یوسفم بینی سه عاته ن بوم مو حه ته ق بوو
كه عشق از پرده عصمت برون آرد زلیخا را
ره واجی ده فته رت قانع ئه بی مونكیر چلون بیكا
كه بر نظم تو افشاند فلك عقد ثریا را